59

17 maja, dzień w którym pojechałam do szpitala na USG tarczycy i się dowiedziałam, że mam jakieś chujowe ognisko. Dostałam nawet skierowanie na biopsję tarczycy, Czyli wiecie, zastrzyk w szyję. Słodko.
29 zabieg na palec, będę mi go prostować. W 1 gimnazjum już mi to robili, ale jak zaczęłam chodzić to znów wrócił do poprzedniego stanu. Znów gips na 6 tygodni.  Nie pojadę na koncert Oddziału Zamkniętego. Smutno mi :< 
Matka już płakała jak jej powiedziałam co wyszło na tym USG (byłam w szpitalu z ojcem). Niby nie powinnam popadać w paranoję. Chce spokoju, pragnę. Teraz nie wiem kiedy ja się popłacze. Ogólnie to dawno nie płakałam w związku z chorobą. Lubię te swoje gorzkie żale. Widzicie, czytacie to moje użalando. A ja lubię tak po cierpieć. Nasunął mi się taki wiecie pytanie "Jak mam normalnie funkcjonować jeżeli nie mogę się zachowywać adekwatnie do swojego wieku?Mam taki życiorys.." Lekarka nie mogła sie odnaleźć w mojej karcie choroby bo taka gruba. Wiecie to tylko u endokrynologa, a u innych lekarzy. Nie chce mi się teraz tu wyliczać ile tego jest. Nie mam z kim porozmawiać. Dla wszystkich jest to użalanie. Nie mam przed kim się za bardzo otworzyć.  Szukam miejsca w którym popłaczę i jak na złość kurwa nie mogę nic znależć. Słabo, słabo.Wiecie niby silnym się jest, ale to tak nie działa. Najsilniejsi są najsłabszymi. Żyję czy jednak wegetuję?

Hey - List